De aanhoudende droogte heeft vergaande gevolgen voor o.a. de Nederlandse natuur, de stabiliteit van kades en dijken en boeren en tuinders. Het Hoogheemraadschap van de regio Delfland in Zuid-Holland nam enkele weken geleden de ingrijpende beslissing om een verbod in te stellen op het onttrekken van oppervlaktewater, omdat het beschikbare water vooral nodig is voor het „voorkomen van dijkdoorbraken en van onomkeerbare schade aan de natuur”. De vele glastuinders in het gebied, die slootwater nodig hebben voor de oogst en dus hun levensonderhoud, zitten daardoor met de handen in het haar.

Inmiddels is het verbod opgeheven en hebben brancheorganisatie Glastuinbouw Nederland en het Hoogheemraadschap afgesproken onderzoek te gaan doen naar alternatieve oplossingen, zoals het aanvoeren van zoetwater uit andere gebieden of gezuiverd rioolwater. Deze alternatieven zijn interessant, maar brengen ook moeilijkheden met zich mee, want het water moet van goede kwaliteit zijn om te gebruiken voor besproeiing en kan resten bevatten van medicatie, voedingsstoffen of bestrijdingsmiddelen. 

Het laat zien dat ook in ons land water een schaars goed kan zijn, het is een verdelingsvraagstuk en dus een bron van conflict. Aan het begin van dit jaar waren hoogleraar Geografische Hydrologie Marc Bierkens (UU) en politicoloog Hans Vollaard (UU) te gast. Zij bespraken de vraag 'Wie besluit er over ons water?'. Bierkens gaat in op de verschillende vormen van droogte en wat er nodig is om onze weerbaarheid op dit gebied te versterken. Vollaard legt uit dat er dus moeilijke keuzes gemaakt moeten worden als het gaat om water, nu maar ook in de toekomst. Daarvoor hebben we natuurlijk de waterschappen opgericht, waarvoor in lente van 2027 verkiezingen zijn. Maar zijn wij als burgers geschikt om die keuzes te maken?  

Tekst: Chris Liefting