In deze studie onderzochten we hoe mensen samenwerken in situaties waarin (korte termijn) eigenbelang en (lange termijn) groepsbelang met elkaar botsen: een sociaal dilemma. De grote crises die onze samenleving kunnen treffen leiden vaak tot zo'n sociaal dilemma. De vraag is dan of mensen elkaar helpen of bestrijden als middelen plots schaars zijn.
Dit is een eeuwenoude vraag: werken mensen van nature samen, of zijn ze voortdurend in competitie met elkaar? Het antwoord is: allebei. Mensen organiseren zich graag in groepen waarin ze met elkaar samenwerken, maar er is een limiet aan hoe veel we voor een ander willen en kunnen doen. En dat hangt af van omstandigheden: de groepsgrootte, de relaties die we met anderen of instituties zoals de overheid hebben, of er schaarste of overvloed is, onze ideeën over wat normaal of eerlijk is, of het mogelijk is om offers te maken om het gedrag van onszelf of anderen te beoordelen of veranderen.
De meeste mensen hebben veel over voor anderen die ze goed kennen, zoals familie of vrienden. Maar hoe veel zijn ze bereid om op te offeren voor een grotere groep, zoals hun buurt, dorp, stad of zelfs het hele land? Denk aan het naleven van maatregelen tijdens een pandemie, het verminderen van CO2-uitstoot of het tegengaan van desinformatie. Ook is het belangrijk hoe groot offers zijn en wat de opbrengsten zijn, bijvoorbeeld hoe lang duren maatregelen en wat doet de overheid om te ondersteunen. Om te begrijpen hoe mensen zich gedragen in crisissituaties, is het belangrijk om te weten hoe mensen een balans zoeken tussen eigen belang en het collectief.
Om deze vraag te beantwoorden gebruikten we een zogenoemd public goods game (vertaling: publieke goederen spel). In dit spel kreeg je noodpakketten die je voor jezelf kon houden of kon delen met de groep. Vergelijkbare spellen worden vaak met geld of abstracte punten als middelen gespeeld. Voor de groep als geheel is het beste als iedereen bijdraagt. Tegelijkertijd is het voor ieder individu aantrekkelijk om zelf minder (of niets) bij te dragen en toch te profiteren van wat anderen inleggen. Het spel staat daarmee model voor hoe we ons zouden kunnen gedragen in een crisis.
Een belangrijke bevinding uit onderzoek naar dit soort spellen is dat de meeste mensen wél bereid zijn om samen te werken. Veel deelnemers dragen een deel van hun middelen bij aan de gezamenlijke pot, ook al zouden ze er persoonlijk meer aan kunnen overhouden door niets te geven. Maar die bereidheid is niet onvoorwaardelijk. Wat mensen doen, hangt het sterkst af van wat ze denken dat anderen zullen doen. Als mensen verwachten dat anderen ook bijdragen, zijn ze zelf geneigd om mee te werken. Wanneer mensen daarentegen denken dat anderen weinig of niets bijdragen, neemt hun eigen bereidheid vaak af.
Vragen over dit onderzoek?
Mail Dr. Terence Dores Cruz: t.dorescruz@vu.nl
Klachten over dit onderzoek?
Mail Vrije Universiteit Amsterdam: vcwe.fgb@vu.nl
Bronnen
Van Lange, P. A. M., & Rand, D. G. (2022). Human Cooperation and the Crises of Climate Change, COVID-19, and Misinformation. Annual Review of Psychology, 73(1), 379–402. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-020821-110044.
Balliet, D., Molho, C., Columbus, S., & Dores Cruz, T. D. (2022). Prosocial and punishment behaviors in everyday life. Current Opinion in Psychology, 43, 278–283. https://doi.org/10.1016/j.copsyc.2021.08.015.
Van Lange, P. A. M., Joireman, J., Parks, C. D., & Van Dijk, E. (2013). The psychology of social dilemmas: A review. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 120(2), 125–141. https://doi.org/10.1016/j.obhdp.2012.11.003.
Henrich, J., & Muthukrishna, M. (2021). The Origins and Psychology of Human Cooperation. Annual Review of Psychology, 72(1), 207–240. https://doi.org/10.1146/annurev-psych-081920-042106.
Spadaro, G., Tiddi, I., Columbus, S., Jin, S., ten Teije, A., & Balliet, D. (2022). The Cooperation Databank: Machine-Readable Science Accelerates Research Synthesis. Perspectives on Psychological Science, 17(5), 1472–1489. https://doi.org/10.1177/17456916211053319.
